PCPM - logo Polskie Centrum Pomocy
Międzynarodowej

 

 

Palestyna

Autonomia Palestyńska powstała w 1994 roku na mocy porozumienia palestyńsko-izraelskiego jako struktura administracyjna tymczasowo zarządzająca obszarem Zachodniego Brzegu Jordanu (ok. 40% terenu) oraz Strefą Gazy (ok. 6 tys. km²). Obszary te wspólnie funkcjonują pod nazwą Palestyna.

 

Niektóre kraje na świecie uznają Palestynę za państwo. Większość społeczności międzynarodowej jednak inaczej traktuje Autonomię Palestyńską, którą zamieszkuje ok. 4 mln ludzi, w tym 90% Arabów i 10% osadników izraelskich.

Zachodni Brzeg tworzą krainy Judei i Samarii z ośrodkiem w Ramallah. Głównymi atrakcjami w tym regionie są Jerycho oraz Betlejem. Strefa Gazy natomiast stanowi osobny region ze stolicą w Gazie.

Zgodnie z porozumieniami w Oslo z 1993 roku, teren Palestyny podzielony został na 3 strefy o różnym statusie:

  • strefa A – tereny pod kontrolą Palestyny, obejmuje większe miasta Zachodniego Brzegu oraz Strefę Gazy
  • strefa B – tereny pod kontrolą palestyńsko-izraelską, obejmuje osiedla arabskie objęte militarną kontrolą Izraela
  • strefa C – obszary pod kontrolą izraelską, obejmują osiedla izraelskie, drogi dojazdowe oraz miejsca o znaczeniu strategicznym.

Wskutek kilkudziesięcioletniej wojny i okupacji Strefa Gazy i Zachodni Brzeg Jordanu są zrujnowane gospodarczo, a tym samym uzależnione od zagranicznego rynku i międzynarodowych donorów pomocy rozwojowej. W rankingu HDI (Human Development Index) przeprowadzanym w 2012 roku przez UNDP (Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju) Palestyna znalazła się na 110. pozycji pod względem rozwoju. społeczno-gospodarczego.

Obecnie, choć utrzymuje relacje handlowe z Izraelem, Stanami Zjednoczonymi i Europą, istotną część jej budżetu stanowi pomoc zagraniczna, pochodząca z Unii Europejskiej, ONZ, USA, Japonii oraz krajów Zatoki Perskiej. Pomoc ta jednak sukcesywnie spada, choćby ze względu na niepewność polityczną, z jaką zmagają się Terytoria Okupowane.